Sernik na zimno na kakaowym spodzie z brzoskwiniami

bez-jajek bez-glutenu bez-tluszczu bez-cukru

Dziś Międzynarodowy Dzień Sernika. Tak, na prawdę istnieje taki dzień :) Więc z tej okazji na blogu sernik na zimno, kolejny, chyba zostanę ich wielbicielką :). A poniżej krótka historia tego znanego i uwielbianego chyba na całym świecie pod różnymi postaciami ciasta.

Masa serowa taka sama jak z przepisu na sernik z jagodami (według mnie, po prostu idealna). Cieniutki spód na bazie karobu i mąki jaglanej i świeże brzoskwinie. Orzeźwiający i lekki, w sam raz na temperatury za oknem, które raczej nie zachęcają do włączania piekarnika.

IMG_3527 obrobione

Przepis (tortownica 20 cm, 4 duże porcje lub 6 mniejszych):

Spód:

- 25 g mąki jaglanej

- 15 g karobu

- 1/4 łyżeczki gumy ksanatanowej

1/3 łyżeczki proszku do pieczenia

- 2 łyżki erytrytolu

- 1/3 łyżeczki ekstraktu stewii

- aromat maślany

- trochę mleka do połączenia masy

Masa serowa:

- 200 g bardzo gęstego chudego twarogu (ja użyłam biedronkowego w kostce)

- 100 g jogurtu greckiego light

- 60 g serka wiejskiego light (same odcedzone ziarenka)

- 8-10 łyżek erytrytolu w zależności od kwaskowatości sera i jogurtu

- aromat śmietankowy

- 3 łyżeczki żelatyny w proszku

- kilka łyżek mleka

- 2 dojrzałe brzoskwinie

Wykonanie:

Spód: Wszystkie składniki oprócz  mleka połączyć ze sobą i dolać tylko tyle mleka, żeby można było je skleić (ciasto ma być tylko trochę wilgotne). Schłodzić przez kilkanaście minut w lodówce. po wyjęciu, rozwałkować na bardzo cienkie koło o średnicy naszej tortownicy. Przełożyć je do tortownicy wyłożonej papierem (tylko spód) i ponakłuwać. Piec około 20 min w 180 stopniach. Ostudzić.

Masa serowa: Żelatynę rozpuścić w małej ilości zimnej wody i pozostawić do napęcznienia. Twaróg, jogurt i serek wiejski zmiksować ze sobą, dodać słodziki i aromaty i jeszcze raz zmiksować. Żelatynę rozpuścić na małym ogniu i po ostudzeniu wlewać cienkim strumyczkiem do masy serowej, cały czas miksując na niskich obrotach. Przełożyć na wystudzony spód, wyrównać i przybrać brzoskwiniami. Wstawić do lodówki do stężenia na kilka godzin.

IMG_3533 obrobione IMG_3540obrobione IMG_3547 obrobione IMG_3549 obrobione IMG_3551 obrobione IMG_3559 obrobione

 

IMG_3567 obrobione

IMG_3568 obrobione

Krótka historia sernika. Początków tego ciasta można szukać na greckiej wyspie Samos, gdzie archeolodzy odkryli skamieliny słodkiej masy serowej datujące się na rok około 2000 przed Chrystusem. W całej Grecji rozpowszechniony był zwyczaj częstowania tym deserem zwycięzców Igrzysk Olimpijskich, a także było to tradycyjne greckie ciasto weselne. Jedna z pierwszych wzmianek mówiła o przepisie na  sernik z sera, pszennego chleba i jajek. Rzymianie, po podbiciu Imperium Greckiego, dodali do tej receptury miód, ser w postaci kruszonej, a całość pieczona była na gorących cegłach i podawana na ciepło. Tą wersję nazywano ‚libuma’ i serwowano na specjalne okazje. Wraz z podbojami Imperium Rzymskiego, sernik dotarł do Europy. Wielka Brytania i inne zachodnie kraje zaczęły dodawać do podstawowego przepisu na sernik własne składniki będące ich kulturowymi i geograficznymi wyznacznikami. Np. Henryk VIII cenił sobie to ciasto w postaci pokrojonego w drobną kostkę sera, który następnie moczony był  w mleku przez kilka godzin, odsączany. Później dodawano do niego jajka, masło i cukier. Obecną formę sernik przybrał w XVIII w, wtedy też zaczęto powszechnie używać ubitych białek zamiast drożdży do wyrastania masy serowej. Usuniecie przytłaczającego drożdżowego posmaku z sernika sprawiło, że zaczął on być uważany za deser. Wraz z europejskimi imigrantami, sernik zawędrował do Stanów Zjednoczonych. Tam dokonała się kolejna jego ewolucja: w 1872 r. amerykański farmer próbując odtworzyć jeden z francuskich gatunków sera – Neufchatel, przypadkowo odkrył proces, w którym otrzymujemy kremowy ser o słonawym posmaku, znany dziś pod nazwą Philadelphia. Zaczął on być wykorzystywany do wypieku sernika i tak oto powstał kultowy już dziś Sernik Nowojorski. Tradycyjny sernik nowojorski, pieczony z dodatkiem kwaśnej śmietany, serwowany jest na cienkim kruchym cieście, bez owoców, a wieńczyć go może czekolada lub karmel (lub są one podawane osobno, obok ciasta).

Najbardziej tradycyjna forma sernika pochodzi z krajów niemieckojęzycznych, dlatego sernik z dużą ilością bakalii nazywany jest ‚wiedeńskim’. Natomiast jego wschodni odpowiednik to kojarzona głównie z Wielkanocą pascha.

Oto niektóre z odmian sernika pochodzące z rożnych stron świata:

Afryka Południowa – sernik na zimno z żelatyną, bitą śmietaną i kruszonymi herbatnikami na wierzchu. Często z dodatkiem likieru Amarula – robionego z owoców typowo afrykańskiego drzewa  marula (drzewo słoniowe).

Azja - robiony z dodatkiem herbaty matcha, owoców liczi i mango. Lżejszy w smaku i mniej słodki.

Australia – sernik na zimno, typowe smaki to czekolada, karmel, wanilia, z owocami marakui lub malinami.

Japonia – przypomina w teksturze raczej hiszpański flan (rodzaj pieczonego budyniu), ponieważ bazuje na połączeniu jajek i skrobi kukurydzianej

Francja – bardzo lekki, piankowy, spojony żelatyną, wykonany na serze Neufchâtel

Niemcy – robiony na serze Quark, najpopularniejszym niemieckim serze i kruchym cieście (nie herbatnikach)

Włochy – robiony oczywiście ze znanej wszystkim ricotty, lub mascarpone; czasem używa się do jego wypieku płatków jęczmiennych oraz liści laurowych jako konserwantu. Często z kawałkami kandyzowanych owoców.

Szwecja – robiony jest z sera, który powstaje poprzez specjalna metodę dodania do mleka podpuszczki i skoagulowania kazeiny. Wtedy jest pieczony i podawany na ciepło z dżemem i bitą śmietaną

Wielka Brytania – zwykle na zimno spojony żelatyną, na spodzie z kruszonych herbatników z dodatkiem masła (bez pieczenia), ciężki, zwarty, z dodatkiem śmietany. W Szkocji popularny jest natomiast sernik z dodatkiem wędzonego łososia…

Źródła: www.cheesecake.com, https://en.wikipedia.org/wiki/Cheesecake, www.kuchnia.wp

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>